یه چیزی تو این مراسم تشییع جنازه “خسرو شکیبایی” واسه من خیلی جالب بود. تموم عکسها رو که نگاه می کردی، می دیدی که صد نفر، دویست نفر دست دراز کردن با یه دونه موبایل دارن فیلم میگیرن. آخه که چی؟ واسه چی؟ فیلم میگیری، عکس میگیری که چی بشه؟ بری پز بدی بگی اینم جنازه اون بدبخت. پز بدی که مثلا من نیم متری جنازه اون بدبخت بودم؟ دو قدمی مریلا زارعی بودم؟ هدیه تهرانی رو انگشت کردم؟ یا واسه انتظامی تو عکس شاخ گذاشتم؟ پز بدی که چی بشه؟ اقتخار کنی به چی؟ شرط می بندم نصف بیشتر این جماعتی که رفته بود اونجا، فقط رفته بودن چارتا هنرپیشه ببینن و عکس بگیرن. خیلی ضایعیم به خدا!!